Va a oler a primavera? Me quemará el sol ardiente del verano? Se hundirán mis pies en la nieve? O quizás será mientras escuche el crujir de las hojas bajo mis pies?
La verdad, creo que no me importa nada. No considero un tema de vital importancia saber cuando se desvanecerá este amor, pero sí creo necesario tener siempre presente que algún día lo hará.
Una mañana, me despertaré sin sentirlo, pero no sin hecharlo de menos.
No es nocivo, es real, es profundo e incluso provoca en mí una felicidad que hace tiempo que no sentía. Que a veces me hace temblar de alegría, que provoca nervios en mi ser,que produce brillo en las pupilas... y eso me gusta, porque siento que estoy viva, siento que estoy sintiendo, y que no me importa sentirlo.
Nuestros cerebros son fuertes, necesitan hacer saber que están ahí, que no siempre el corazón está por encima de la razón, por eso somos conscientes de algo tan necesario como que un día se termine.
Es eso malo? Quizás no es apropiado a ojos de la sociedad? Pero...importa acaso lo que la sociedad considere o no bueno? Una sociedad en la que se mata por placer, en la que el sufrimiento está a la orden del día?
No.
Quiero rebelarme! Quiero gritarle que lo quiero, quiero que el lo sepa. Y quiero que el mundo sepa que sabemos que nuestro amor tiene una fecha de caducidad, que nosotros lo sabemos, y que no nos importa!
Seguidores
domingo, 8 de julio de 2012
sábado, 7 de julio de 2012
Egoismo
-Mira cantas bolboretas! son preciosas. Danche ganas de collelas na man, acaricialas, tocar esas ás coloridas, sentir como revolotean na tua man, sentir...como se retorcen, como intentan escapar, ser libres de novo. Queren seguir andando polo mundo ó seu antollo.Xamais. Agora es miña, bolboreta. Es para min. Por que non queres quedar ó meu carón? Acaso eu non che deixo aprezar as mellores flores?
-Soltaa! deixaa ir! se che gusta tanto, se a súa beleza é tal, non deberia poder ser compartida co resto do mundo? É da natureza, xamáis túa. A natureza creouna, para ti, para min, para todos.
-Por que habia facer algo así? coma esta hai máis. Á natureza quedanlle abondas. Queroa. Quero que sea miña, quero que o mundo saiba que é miña.
-Con que fin? Querela para ti para gozar unicamente ti da súa beleza?das suas cores quizais? quereslla ensinar ó mundo na tua man? queres que o mundo vexa que posees cousas belas? queres que o mundo vexa que ninguen máis a vai ter? queres exclusividade?o que queres é ser egoísta por propia inseguridade.
-Soltaa! deixaa ir! se che gusta tanto, se a súa beleza é tal, non deberia poder ser compartida co resto do mundo? É da natureza, xamáis túa. A natureza creouna, para ti, para min, para todos.
-Por que habia facer algo así? coma esta hai máis. Á natureza quedanlle abondas. Queroa. Quero que sea miña, quero que o mundo saiba que é miña.
-Con que fin? Querela para ti para gozar unicamente ti da súa beleza?das suas cores quizais? quereslla ensinar ó mundo na tua man? queres que o mundo vexa que posees cousas belas? queres que o mundo vexa que ninguen máis a vai ter? queres exclusividade?o que queres é ser egoísta por propia inseguridade.
jueves, 5 de julio de 2012
Morte á miña alma!
Como se mata unha alma sen deixar pegada? Non quero pagar polos meus crimes, asique se vou cometer un homicidio tal, deberia sopesalo primeiro.
Podese facer sen dor? Ou quizais doe máis unha vez morta que a forma de acabar con ela...?
Delirio.
Voces que rondan a miña cabeza. Pensamentos incoherentes. Sentimentos caóticos.
A balanza desequilibrada entre a alma e o corpo provoca unha inestabilidade na miña vida impensable, que non me deixa pensar. Que me fai pensar que non preciso pensar para actuar, á vez que penso que non estou pensando o que penso...
Podese facer sen dor? Ou quizais doe máis unha vez morta que a forma de acabar con ela...?
Delirio.
Voces que rondan a miña cabeza. Pensamentos incoherentes. Sentimentos caóticos.
A balanza desequilibrada entre a alma e o corpo provoca unha inestabilidade na miña vida impensable, que non me deixa pensar. Que me fai pensar que non preciso pensar para actuar, á vez que penso que non estou pensando o que penso...
sábado, 9 de junio de 2012
Insuficiencia
Non me asusta avanzar, non me asuta que as cousas cambien, porque de non ser así estariamos estancados, e eso é o último que quero.
Rutina.
Durante moito tempo vivín sumida nunha rutina que non me facía infeliz, pero a pregunta é: era feliz así?
Non recordo cal é a resposta. Supoño que non tiña que pensar demasiado, que as cousas sempre eran como "debian ser", que me comportaba como "debia de comportarme", que sentía o que "debia sentir". Pero a rutina non deixa que vivas todos os dias da túa vida.
Todo é diferente agora, ningún día se parece ó anterior, e eu sigo queixandome.
Por que non podo encontrar un término medio? Por que non consigo un equilibrio?
Necesito poder repirar rápido, forte, que me lata o corazón e que o sinta latexar no peito, pero o mesmo tempo non perder o alento e ter que sentarme a recuperalo para poder seguir.
Non entendo por que agora teño que estar tirada neste chan mollado, no medio da noite sen unha gota de aire que resulte suficiente e co corazón latexando na boca, desangrado.
Rutina.
Durante moito tempo vivín sumida nunha rutina que non me facía infeliz, pero a pregunta é: era feliz así?
Non recordo cal é a resposta. Supoño que non tiña que pensar demasiado, que as cousas sempre eran como "debian ser", que me comportaba como "debia de comportarme", que sentía o que "debia sentir". Pero a rutina non deixa que vivas todos os dias da túa vida.
Todo é diferente agora, ningún día se parece ó anterior, e eu sigo queixandome.
Por que non podo encontrar un término medio? Por que non consigo un equilibrio?
Necesito poder repirar rápido, forte, que me lata o corazón e que o sinta latexar no peito, pero o mesmo tempo non perder o alento e ter que sentarme a recuperalo para poder seguir.
Non entendo por que agora teño que estar tirada neste chan mollado, no medio da noite sen unha gota de aire que resulte suficiente e co corazón latexando na boca, desangrado.
sábado, 14 de abril de 2012
"Cine Americano"
A estas alturas da película xa nada ten sentido.
Ninguén ten a culpa, e ninguén está libre dela.
Todo se presenta confuso e inviable.
Non parece ter sentido intentar reparar os erros que se cometeron atrás, porque reparalos sería volver a cometer os mesmos unha e outra vez.
É un ciclo vicioso do que non podo escapar, porque se pecha en canto as miñas expectativas de futuro se abren.
Non hai unha solución específica, non hai motivos, non hai futuro...pero hai algo etéreo que parece poder con calquera non.
Erro de novo. Seino. Non sei se me importa.
A estas alturas da película xa non pido que teña un final feliz, pero, polo menos, que non acabe en sangría humana...
sábado, 7 de abril de 2012
Moriría por vos
Acabo de pensarlo, y una vez ha pasado por mi cabeza ya no hay vuelta atrás.
Sin duda alguna daría mi vida a cambio de la de cualquiera de ellos. Es un vos plural, que se convierte en singular con una mirada, sin necesidad de palabras. Es un vos que se corresponde con una amistad infinita que ha nacido de la necesiad. Porque todos nos necesitabamos unos a otros, y todavía sigue siendo así.
Cada uno compone una pieza del puzzle extrictamente necesaria, sin la cual el mismo no tendría sentido.
He sentido odio y rencor por alguno de ellos, pero he sentido también amor.
A veces me desesperan, los desespero, me hacen llorar, los hago llorar, me hacen reir,los hago reir.
Es el saber que basta una llamada para que estén a tu lado sin pedir nada a cambio.
Aparecieron de la nada para sacarme de un ollo cuya salida estaba tapada. No les importó ensuciarse las manos de tierra.
Ya sean egocentricos, malpensados, egoístas, reservados, aguafiestas, neutros, radicales, fachas, rojos, anarquistas...sean lo que sean, son mis amigos, por encima de todas las cosas.
Sin duda alguna daría mi vida a cambio de la de cualquiera de ellos. Es un vos plural, que se convierte en singular con una mirada, sin necesidad de palabras. Es un vos que se corresponde con una amistad infinita que ha nacido de la necesiad. Porque todos nos necesitabamos unos a otros, y todavía sigue siendo así.
Cada uno compone una pieza del puzzle extrictamente necesaria, sin la cual el mismo no tendría sentido.
He sentido odio y rencor por alguno de ellos, pero he sentido también amor.
A veces me desesperan, los desespero, me hacen llorar, los hago llorar, me hacen reir,los hago reir.
Es el saber que basta una llamada para que estén a tu lado sin pedir nada a cambio.
Aparecieron de la nada para sacarme de un ollo cuya salida estaba tapada. No les importó ensuciarse las manos de tierra.
Ya sean egocentricos, malpensados, egoístas, reservados, aguafiestas, neutros, radicales, fachas, rojos, anarquistas...sean lo que sean, son mis amigos, por encima de todas las cosas.
jueves, 29 de marzo de 2012
Mi corazón se desangra
La sangre brota caliente y espesa mientras tu sigues aprentando despiadadamente, clavando tus palabras en él como afiladas cuchillas de frío acero.
Se encoge y se llena de amargas lágrimas que mis ojos dejan salir cuando ya no pueden retanerlas más.
Cada pálpito es un derroche de energía que salpica el dolor hacia los demás.
Mi corazón se desangra.
Se encoge y se llena de amargas lágrimas que mis ojos dejan salir cuando ya no pueden retanerlas más.
Cada pálpito es un derroche de energía que salpica el dolor hacia los demás.
Mi corazón se desangra.
martes, 20 de marzo de 2012
Guardalo en un cajón
Soy asi, lo siento.
Debo pedir disculpas al mundo y a mi misma, por no saber disfrutar de él ni de mi.
Debo disculparme por sentir la constante y absurda necesidad de guardar todo lo que pertenece al pasado en un cajón, sea bonito o feo, solo para no tener que recordarlo, solo porque siento añoranza de los buenos momentos. Los hecho de menos a cada instante, porque ya han pasado, porque no vuelven, porque siento que no lo he vivido todo lo que podia, poque veo que hay pequeños detalles que he dejado escapar, porque no lo he exprimido al máximo.
Y ahora ya no está. Solo la absurda necesidad de guardarlo para no verlo, de que se lo lleven otros para no tenerlo cerca, y es entonces cuando entiendo, cuando me doy cuenta, de que por mucho que intente alejarlo, sique ahí. Cuanto más pretendo evitarlo, más se aferra a mí.
Y lo siento, sobretodo por sentirlo, por decir "soy así", por no saber evitar mis sentimientos, no saber rehuirlos, porque no se estar sola, porque no se vivir conmigo.
Siento sentirlo. Siento tener que sentir.
Debo pedir disculpas al mundo y a mi misma, por no saber disfrutar de él ni de mi.
Debo disculparme por sentir la constante y absurda necesidad de guardar todo lo que pertenece al pasado en un cajón, sea bonito o feo, solo para no tener que recordarlo, solo porque siento añoranza de los buenos momentos. Los hecho de menos a cada instante, porque ya han pasado, porque no vuelven, porque siento que no lo he vivido todo lo que podia, poque veo que hay pequeños detalles que he dejado escapar, porque no lo he exprimido al máximo.
Y ahora ya no está. Solo la absurda necesidad de guardarlo para no verlo, de que se lo lleven otros para no tenerlo cerca, y es entonces cuando entiendo, cuando me doy cuenta, de que por mucho que intente alejarlo, sique ahí. Cuanto más pretendo evitarlo, más se aferra a mí.
Y lo siento, sobretodo por sentirlo, por decir "soy así", por no saber evitar mis sentimientos, no saber rehuirlos, porque no se estar sola, porque no se vivir conmigo.
Siento sentirlo. Siento tener que sentir.
viernes, 16 de marzo de 2012
Caos
Teño un don para meterme en problemas, ou polo menos, eso parece últimamente.
Saio dun, e metome noutro, que lonxe de ser peor que o anterior, carcomeme por dentro como se realmente fose algo terrible.
E todo isto faime pensar, pensar en min, en como son realente. Estoume enganando a min mesma considerandome unha boa amiga? Ata agora, iso era o que máis apreciaba de min mesma. Sempre pensei que como iso non tiña perda, pero...e se me equivocaba? E se non son tan boa amiga como pensaba? E se son realmente pésima nese ámbito...e entón, se é asi, que me queda?
Unha absurda sentimental, sempre cos nervios a flor de pel e coa cabeza chea de cousas, que non me axudan a avanzar, que non me deixan avanzar.
Sí, iso é o que son. Son un sentimento confuso que nin eu entendo,sempre co corazón encollido, sempre cun nó na gorxa, sempre coas vagoas nos ollos...
E non souben nin sei aprezar o que me rodea, esta vida maravillosa chea de amigos incribles, cheo de xente que me quere, cheo de posibilidades que boto a perder pola borda sen darme de conta de que non se repetirán.
E todo por non saber non pensar. Todo por este sentimento que me acompañará sempre. Todo por ese non saber vivir soa, e comigo.
Saio dun, e metome noutro, que lonxe de ser peor que o anterior, carcomeme por dentro como se realmente fose algo terrible.
E todo isto faime pensar, pensar en min, en como son realente. Estoume enganando a min mesma considerandome unha boa amiga? Ata agora, iso era o que máis apreciaba de min mesma. Sempre pensei que como iso non tiña perda, pero...e se me equivocaba? E se non son tan boa amiga como pensaba? E se son realmente pésima nese ámbito...e entón, se é asi, que me queda?
Unha absurda sentimental, sempre cos nervios a flor de pel e coa cabeza chea de cousas, que non me axudan a avanzar, que non me deixan avanzar.
Sí, iso é o que son. Son un sentimento confuso que nin eu entendo,sempre co corazón encollido, sempre cun nó na gorxa, sempre coas vagoas nos ollos...
E non souben nin sei aprezar o que me rodea, esta vida maravillosa chea de amigos incribles, cheo de xente que me quere, cheo de posibilidades que boto a perder pola borda sen darme de conta de que non se repetirán.
E todo por non saber non pensar. Todo por este sentimento que me acompañará sempre. Todo por ese non saber vivir soa, e comigo.
domingo, 11 de marzo de 2012
Hay caprichos de amor que una dama no debe tener
En mi casa no hay nada prohibido, pero no vayas a enamorarte...con el alba tendrás que marhcarte, para no volver. Olvidando que me has conocido, que una vez estubiste en mi cama. HAY CAPRIHOS DE AMOR QUE UNA DAMA, NO DEBE TENER
lunes, 5 de marzo de 2012
Un día para min
Todos deberíamos tomarnos un día, só para nós, dende que sae o sol ata que se pon.
Para nós e para a nosa mente, para nós e para as nosas dubidas, as nosas preocupacións, os nosos sentimentos. Para nós o fin e o cabo, sen influencia de ninguén máis. Para estudar detidamente que é iso que nos preocupa, esas cousas que sentimos, esas inquietudes que abarca o noso corazón e a nosa cabeza.
Senta, pensa, analiza e decide, que é o que realmente importa. Descubrirás que nada e tan malo como parece, que nada pode destruirche se ti non queres. Descubrirás que fronte eses problemas, hai multitude de cousas positivas. Descubrirás que cada unha das cousas que che preocupa, che aporta algo positivo, che ensina algo.
Debemos aprender a deixar ir os problemas río abaixo, que bañen as costas e rías nas que aqueles que buscan desinhibirse se bañan. Que a auga doce ou salgada os afogue. Que os leve o mar ou o río.
Só se iran se queres deixalos ir, se o desexas con forza.
Colle dos problemas o que che ensinan, colle deles a parte positiva, e deixa que a negativa afogue, deixa que nade a contracorrente ata que nada quede dela.
Cun día para ti, para ti e para a túa mente, para tí e para as túas dubidas, as tuas preocupacións, os teus sentimentos, descubrirás que ninguén che aconsella tan ben coma ti mesmo, que ninguén che entende tan ben coma ti mesmo, que ninguén che axuda tanto como ti a ti mesmo.
Respiro o aire fresco e puro, mollo os pés no Río Donas, ese que gardou e afogou miles e millóns de preocupacións miñas, preocupacións que só eu e o Donas coñecemos algún día.
Para nós e para a nosa mente, para nós e para as nosas dubidas, as nosas preocupacións, os nosos sentimentos. Para nós o fin e o cabo, sen influencia de ninguén máis. Para estudar detidamente que é iso que nos preocupa, esas cousas que sentimos, esas inquietudes que abarca o noso corazón e a nosa cabeza.
Senta, pensa, analiza e decide, que é o que realmente importa. Descubrirás que nada e tan malo como parece, que nada pode destruirche se ti non queres. Descubrirás que fronte eses problemas, hai multitude de cousas positivas. Descubrirás que cada unha das cousas que che preocupa, che aporta algo positivo, che ensina algo.
Debemos aprender a deixar ir os problemas río abaixo, que bañen as costas e rías nas que aqueles que buscan desinhibirse se bañan. Que a auga doce ou salgada os afogue. Que os leve o mar ou o río.
Só se iran se queres deixalos ir, se o desexas con forza.
Colle dos problemas o que che ensinan, colle deles a parte positiva, e deixa que a negativa afogue, deixa que nade a contracorrente ata que nada quede dela.
Cun día para ti, para ti e para a túa mente, para tí e para as túas dubidas, as tuas preocupacións, os teus sentimentos, descubrirás que ninguén che aconsella tan ben coma ti mesmo, que ninguén che entende tan ben coma ti mesmo, que ninguén che axuda tanto como ti a ti mesmo.
Respiro o aire fresco e puro, mollo os pés no Río Donas, ese que gardou e afogou miles e millóns de preocupacións miñas, preocupacións que só eu e o Donas coñecemos algún día.
domingo, 4 de marzo de 2012
La emperatriz de los etéreos
Vivir la vida, eso no tiene precio.
Quien no haya pasado nunca frío, no apreciará el calor de una hoguera. Quien nunca haya llorado, no disfrutará de los momentos de risas. Quien no haya pasado hambre, no valorará un plato de estofado caliente. Quien no conozca la muerte, no sentirá amor por la vida
Laura Gallego
Quien no haya pasado nunca frío, no apreciará el calor de una hoguera. Quien nunca haya llorado, no disfrutará de los momentos de risas. Quien no haya pasado hambre, no valorará un plato de estofado caliente. Quien no conozca la muerte, no sentirá amor por la vida
Laura Gallego
sábado, 3 de marzo de 2012
Quero disfrutar de cada momento ata que se esgote
Hai momentos creados, e momentos que xurden. De calquera forma, todos estan dotados de algo especial, porque sabemos dende o principio, que ese momento nunca, nunca, nunca se volverá a repetir. Quizáis por eso, cada momento é único, porque somos conscientes da súa exclusividade.
E ainda sabendo iso, sabendo que ai un momento para cada cousa, e que ese non se repetirá xamais, ás veces non o aprobeitamos ata o límite, ata o seu esgotamento. As veces deixamolo pasar de forma inconsciente...outras non tanto...
Por iso creo, que deberiamos explotar, ou incluso sobreexplotar cada intre como o que é: algo irrepetible.
Hai cousas que deben decirse, que están feitas para decirse, nun determinado momento, porque senón, ese momento pasa, e non volverá xamáis. As palabras feitas para ese intre desvaneceranse na nevoa, para logo persegirnos sempre.
E ainda sabendo iso, sabendo que ai un momento para cada cousa, e que ese non se repetirá xamais, ás veces non o aprobeitamos ata o límite, ata o seu esgotamento. As veces deixamolo pasar de forma inconsciente...outras non tanto...
Por iso creo, que deberiamos explotar, ou incluso sobreexplotar cada intre como o que é: algo irrepetible.
Hai cousas que deben decirse, que están feitas para decirse, nun determinado momento, porque senón, ese momento pasa, e non volverá xamáis. As palabras feitas para ese intre desvaneceranse na nevoa, para logo persegirnos sempre.
Oxe descubrín
Oxe descubrín que os reis magos non existen, derrumbandose toda unha gran ilusión, rota, polo chan, e sendo xa imposible recompoñela. IMPOTENCIA.
Unha ilusión que non me creei eu, senón que foi creada.
Para qué crear ilusións, se sabemos de antemán que algún día se esfumarán como a nevoa, se evaporarán como se evapora unha gota de auga ó sol...?
Oxe descubrín que vivía nunha mentira, nun mundo paralelo, noutra realidade.
Non me doe descubrilo, doeme que esa realidade fose creada, para logo ser destruída. Doeme máis que se a crease eu mesma, ainda que non fico libre de culpa.
Unha ilusión que non me creei eu, senón que foi creada.
Para qué crear ilusións, se sabemos de antemán que algún día se esfumarán como a nevoa, se evaporarán como se evapora unha gota de auga ó sol...?
Oxe descubrín que vivía nunha mentira, nun mundo paralelo, noutra realidade.
Non me doe descubrilo, doeme que esa realidade fose creada, para logo ser destruída. Doeme máis que se a crease eu mesma, ainda que non fico libre de culpa.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)





