Seguidores

domingo, 8 de julio de 2012

Con fecha de caducidad

Va a oler a primavera? Me quemará el sol ardiente del verano? Se hundirán mis pies en la nieve? O quizás será mientras escuche el crujir de las hojas bajo mis pies?
La verdad, creo que no me importa nada. No considero un tema de vital importancia saber cuando se desvanecerá este amor, pero sí creo necesario tener siempre presente que algún día lo hará.
Una mañana, me despertaré sin sentirlo, pero no sin hecharlo de menos.
No es nocivo, es real, es profundo e incluso provoca en mí una felicidad que hace tiempo que no sentía. Que a veces me hace temblar de alegría, que provoca nervios en mi ser,que produce brillo en las pupilas... y eso me gusta, porque siento que estoy viva, siento que estoy sintiendo, y que no me importa sentirlo.
Nuestros cerebros son fuertes, necesitan hacer saber que están ahí, que no siempre el corazón está por encima de la razón, por eso somos conscientes de algo tan necesario como que un día se termine.
Es eso malo? Quizás no es apropiado a ojos de la sociedad? Pero...importa acaso lo que la sociedad considere o no bueno? Una sociedad en la que se mata por placer, en la que el sufrimiento está a la orden del día?
No.
Quiero rebelarme! Quiero gritarle que lo quiero, quiero que el lo sepa. Y quiero que el mundo sepa que sabemos que nuestro amor tiene una fecha de caducidad, que nosotros lo sabemos, y que no nos importa!

sábado, 7 de julio de 2012

Egoismo

-Mira cantas bolboretas! son preciosas. Danche ganas de collelas na man, acaricialas, tocar esas ás coloridas, sentir como revolotean na tua man, sentir...como se retorcen, como intentan escapar, ser libres de novo. Queren seguir andando polo mundo ó seu antollo.Xamais. Agora es miña, bolboreta. Es para min. Por que non queres quedar ó meu carón? Acaso eu non che deixo aprezar as mellores flores?
-Soltaa! deixaa ir! se che gusta tanto, se a súa beleza é tal, non deberia poder ser compartida co resto do mundo? É da natureza, xamáis túa. A natureza creouna, para ti, para min, para todos.
-Por que habia facer algo así? coma esta hai máis. Á natureza quedanlle abondas. Queroa. Quero que sea miña, quero que o mundo saiba que é miña.
-Con que fin? Querela para ti para gozar unicamente ti da súa beleza?das suas cores quizais? quereslla ensinar ó mundo na tua man? queres que o mundo vexa que posees cousas belas? queres que o mundo vexa que ninguen máis a vai ter? queres exclusividade?o que queres é ser egoísta por propia inseguridade.

jueves, 5 de julio de 2012

Morte á miña alma!

Como se mata unha alma sen deixar pegada? Non quero pagar polos meus crimes, asique se vou cometer un homicidio tal, deberia sopesalo primeiro.
Podese facer sen dor? Ou quizais doe máis unha vez morta que a forma de acabar con ela...?

Delirio.

Voces que rondan a miña cabeza. Pensamentos incoherentes. Sentimentos caóticos.

A balanza desequilibrada entre a alma e o corpo provoca unha inestabilidade na miña vida impensable, que non me deixa pensar. Que me fai pensar que non preciso pensar para actuar, á vez que penso que non estou pensando o que penso...