Seguidores

sábado, 14 de abril de 2012

"Cine Americano"


A estas alturas da película xa nada ten sentido.
Ninguén ten a culpa, e ninguén está libre dela.
Todo se presenta confuso e inviable.
Non parece ter sentido intentar reparar os erros que se cometeron atrás, porque reparalos sería volver a cometer os mesmos unha e outra vez.
É un ciclo vicioso do que non podo escapar, porque se pecha en canto as miñas expectativas de futuro se abren.
Non hai unha solución específica, non hai motivos, non hai futuro...pero hai algo etéreo que parece poder con calquera non.
Erro de novo. Seino. Non sei se me importa.
A estas alturas da película xa non pido que teña un final feliz, pero, polo menos, que non  acabe en sangría humana...

sábado, 7 de abril de 2012

Moriría por vos

Acabo de pensarlo, y una vez ha pasado por mi cabeza ya no hay vuelta atrás.
Sin duda alguna daría mi vida a cambio de la de cualquiera de ellos. Es un vos plural, que se convierte en singular con una mirada, sin necesidad de palabras. Es un vos que se corresponde con una amistad infinita que ha nacido de la necesiad. Porque todos nos necesitabamos unos a otros, y todavía sigue siendo así.
Cada uno compone una pieza del puzzle extrictamente necesaria, sin la cual el mismo no tendría sentido.
He sentido odio y rencor por alguno de ellos, pero he sentido también amor.
A veces me desesperan, los desespero, me hacen llorar, los hago llorar, me hacen reir,los hago reir.
Es el saber que basta una llamada para que estén a tu lado sin pedir nada a cambio.
Aparecieron de la nada para sacarme de un ollo cuya salida estaba tapada. No les importó ensuciarse las manos de tierra.
Ya sean egocentricos, malpensados, egoístas, reservados, aguafiestas, neutros, radicales, fachas, rojos, anarquistas...sean lo que sean, son mis amigos, por encima de todas las cosas.