Seguidores

domingo, 8 de julio de 2012

Con fecha de caducidad

Va a oler a primavera? Me quemará el sol ardiente del verano? Se hundirán mis pies en la nieve? O quizás será mientras escuche el crujir de las hojas bajo mis pies?
La verdad, creo que no me importa nada. No considero un tema de vital importancia saber cuando se desvanecerá este amor, pero sí creo necesario tener siempre presente que algún día lo hará.
Una mañana, me despertaré sin sentirlo, pero no sin hecharlo de menos.
No es nocivo, es real, es profundo e incluso provoca en mí una felicidad que hace tiempo que no sentía. Que a veces me hace temblar de alegría, que provoca nervios en mi ser,que produce brillo en las pupilas... y eso me gusta, porque siento que estoy viva, siento que estoy sintiendo, y que no me importa sentirlo.
Nuestros cerebros son fuertes, necesitan hacer saber que están ahí, que no siempre el corazón está por encima de la razón, por eso somos conscientes de algo tan necesario como que un día se termine.
Es eso malo? Quizás no es apropiado a ojos de la sociedad? Pero...importa acaso lo que la sociedad considere o no bueno? Una sociedad en la que se mata por placer, en la que el sufrimiento está a la orden del día?
No.
Quiero rebelarme! Quiero gritarle que lo quiero, quiero que el lo sepa. Y quiero que el mundo sepa que sabemos que nuestro amor tiene una fecha de caducidad, que nosotros lo sabemos, y que no nos importa!

sábado, 7 de julio de 2012

Egoismo

-Mira cantas bolboretas! son preciosas. Danche ganas de collelas na man, acaricialas, tocar esas ás coloridas, sentir como revolotean na tua man, sentir...como se retorcen, como intentan escapar, ser libres de novo. Queren seguir andando polo mundo ó seu antollo.Xamais. Agora es miña, bolboreta. Es para min. Por que non queres quedar ó meu carón? Acaso eu non che deixo aprezar as mellores flores?
-Soltaa! deixaa ir! se che gusta tanto, se a súa beleza é tal, non deberia poder ser compartida co resto do mundo? É da natureza, xamáis túa. A natureza creouna, para ti, para min, para todos.
-Por que habia facer algo así? coma esta hai máis. Á natureza quedanlle abondas. Queroa. Quero que sea miña, quero que o mundo saiba que é miña.
-Con que fin? Querela para ti para gozar unicamente ti da súa beleza?das suas cores quizais? quereslla ensinar ó mundo na tua man? queres que o mundo vexa que posees cousas belas? queres que o mundo vexa que ninguen máis a vai ter? queres exclusividade?o que queres é ser egoísta por propia inseguridade.

jueves, 5 de julio de 2012

Morte á miña alma!

Como se mata unha alma sen deixar pegada? Non quero pagar polos meus crimes, asique se vou cometer un homicidio tal, deberia sopesalo primeiro.
Podese facer sen dor? Ou quizais doe máis unha vez morta que a forma de acabar con ela...?

Delirio.

Voces que rondan a miña cabeza. Pensamentos incoherentes. Sentimentos caóticos.

A balanza desequilibrada entre a alma e o corpo provoca unha inestabilidade na miña vida impensable, que non me deixa pensar. Que me fai pensar que non preciso pensar para actuar, á vez que penso que non estou pensando o que penso...

sábado, 9 de junio de 2012

Insuficiencia

Non me asusta avanzar, non me asuta que as cousas cambien, porque de non ser así estariamos estancados, e eso é o último que quero.

Rutina.
Durante moito tempo vivín sumida nunha rutina que non me facía infeliz, pero a pregunta é: era feliz así?
Non recordo cal é a resposta. Supoño que non tiña que pensar demasiado, que as cousas sempre eran como "debian ser", que me comportaba como "debia de comportarme", que sentía o que "debia sentir". Pero a rutina non deixa que vivas todos os dias da túa vida.
Todo é diferente agora, ningún día se parece ó anterior, e eu sigo queixandome.
Por que non podo encontrar un término medio? Por que non consigo un equilibrio?

Necesito poder repirar rápido, forte, que me lata o corazón e que o sinta latexar no peito, pero o mesmo tempo non perder o alento e ter que sentarme a recuperalo para poder seguir.
Non entendo por que agora teño que estar tirada neste chan mollado, no medio da noite sen unha gota de aire que resulte suficiente e co corazón latexando na boca, desangrado.

sábado, 14 de abril de 2012

"Cine Americano"


A estas alturas da película xa nada ten sentido.
Ninguén ten a culpa, e ninguén está libre dela.
Todo se presenta confuso e inviable.
Non parece ter sentido intentar reparar os erros que se cometeron atrás, porque reparalos sería volver a cometer os mesmos unha e outra vez.
É un ciclo vicioso do que non podo escapar, porque se pecha en canto as miñas expectativas de futuro se abren.
Non hai unha solución específica, non hai motivos, non hai futuro...pero hai algo etéreo que parece poder con calquera non.
Erro de novo. Seino. Non sei se me importa.
A estas alturas da película xa non pido que teña un final feliz, pero, polo menos, que non  acabe en sangría humana...

sábado, 7 de abril de 2012

Moriría por vos

Acabo de pensarlo, y una vez ha pasado por mi cabeza ya no hay vuelta atrás.
Sin duda alguna daría mi vida a cambio de la de cualquiera de ellos. Es un vos plural, que se convierte en singular con una mirada, sin necesidad de palabras. Es un vos que se corresponde con una amistad infinita que ha nacido de la necesiad. Porque todos nos necesitabamos unos a otros, y todavía sigue siendo así.
Cada uno compone una pieza del puzzle extrictamente necesaria, sin la cual el mismo no tendría sentido.
He sentido odio y rencor por alguno de ellos, pero he sentido también amor.
A veces me desesperan, los desespero, me hacen llorar, los hago llorar, me hacen reir,los hago reir.
Es el saber que basta una llamada para que estén a tu lado sin pedir nada a cambio.
Aparecieron de la nada para sacarme de un ollo cuya salida estaba tapada. No les importó ensuciarse las manos de tierra.
Ya sean egocentricos, malpensados, egoístas, reservados, aguafiestas, neutros, radicales, fachas, rojos, anarquistas...sean lo que sean, son mis amigos, por encima de todas las cosas.

jueves, 29 de marzo de 2012

Mi corazón se desangra

La sangre brota caliente y espesa mientras tu sigues aprentando despiadadamente, clavando tus palabras en él como afiladas cuchillas de frío acero.
Se encoge y se llena de amargas lágrimas que mis ojos dejan salir cuando ya no pueden retanerlas más.
Cada pálpito es un derroche de energía que salpica el dolor hacia los demás.
Mi corazón se desangra.