Seguidores

jueves, 29 de marzo de 2012

Mi corazón se desangra

La sangre brota caliente y espesa mientras tu sigues aprentando despiadadamente, clavando tus palabras en él como afiladas cuchillas de frío acero.
Se encoge y se llena de amargas lágrimas que mis ojos dejan salir cuando ya no pueden retanerlas más.
Cada pálpito es un derroche de energía que salpica el dolor hacia los demás.
Mi corazón se desangra.

martes, 20 de marzo de 2012

Guardalo en un cajón

Soy asi, lo siento.
Debo pedir disculpas al mundo y a mi misma, por no saber disfrutar de él ni de mi.
Debo disculparme por sentir la constante y absurda necesidad de guardar todo lo que pertenece al pasado en un cajón, sea bonito o feo, solo para no tener que recordarlo, solo porque siento añoranza de los buenos momentos. Los hecho de menos a cada instante, porque ya han pasado, porque no vuelven, porque siento que no lo he vivido todo lo que podia, poque veo que hay pequeños detalles que he dejado escapar, porque no lo he exprimido al máximo.
Y ahora ya no está. Solo la absurda necesidad de guardarlo para no verlo, de que se lo lleven otros para no tenerlo cerca, y es entonces cuando entiendo, cuando me doy cuenta, de que por mucho que intente alejarlo, sique ahí. Cuanto más pretendo evitarlo, más se aferra a mí.
Y lo siento, sobretodo por sentirlo, por decir "soy así", por no saber evitar mis sentimientos, no saber rehuirlos, porque no se estar sola, porque no se vivir conmigo.
Siento sentirlo. Siento tener que sentir.

viernes, 16 de marzo de 2012

Caos

Teño un don para meterme en problemas, ou polo menos, eso parece últimamente.
Saio dun, e metome noutro, que lonxe de ser peor que o anterior, carcomeme por dentro como se realmente fose algo terrible.

E todo isto faime pensar, pensar en min, en como son realente. Estoume enganando a min mesma considerandome unha boa amiga? Ata agora, iso era o que máis apreciaba de min mesma. Sempre pensei que como iso non tiña perda, pero...e se me equivocaba? E se non son tan boa amiga como pensaba? E se son realmente pésima nese ámbito...e entón, se é asi, que me queda?

Unha absurda sentimental, sempre cos nervios a flor de pel e coa cabeza chea de cousas, que non me axudan a avanzar, que non me deixan avanzar.
Sí, iso é o que son. Son un sentimento confuso que nin eu entendo,sempre co corazón encollido, sempre cun nó na gorxa, sempre coas vagoas nos ollos...

E non souben nin sei aprezar o que me rodea, esta vida maravillosa chea de amigos incribles, cheo de xente que me quere, cheo de posibilidades que boto a perder pola borda sen darme de conta de que non se repetirán.

E todo por non saber non pensar. Todo por este sentimento que me acompañará sempre. Todo por ese non saber vivir soa, e comigo.


domingo, 11 de marzo de 2012

Hay caprichos de amor que una dama no debe tener

En mi casa no hay nada prohibido, pero no vayas a enamorarte...con el alba tendrás que marhcarte, para no volver. Olvidando que me has conocido, que una vez estubiste en mi cama. HAY CAPRIHOS DE AMOR QUE UNA DAMA, NO DEBE TENER

lunes, 5 de marzo de 2012

Un día para min

Todos deberíamos tomarnos un día, só para nós, dende que sae o sol ata que se pon.
Para nós e para a nosa mente, para nós e para as nosas dubidas, as nosas preocupacións, os nosos sentimentos. Para nós o fin e o cabo, sen influencia de ninguén máis. Para estudar detidamente que é iso que nos preocupa, esas cousas que sentimos, esas inquietudes que abarca o noso corazón e a nosa cabeza.
Senta, pensa, analiza e decide, que é o que realmente importa. Descubrirás que nada e tan malo como parece, que nada pode destruirche se ti non queres. Descubrirás que fronte eses problemas, hai multitude de cousas positivas. Descubrirás que cada unha das cousas que che preocupa, che aporta algo positivo, che ensina algo.
Debemos aprender a deixar ir os problemas río abaixo, que bañen as costas e rías nas que aqueles que buscan desinhibirse se bañan. Que a auga doce ou salgada os afogue. Que os leve o mar ou o río.
Só se iran se queres deixalos ir, se o desexas con forza. 
Colle dos problemas o que che ensinan, colle deles a parte positiva, e deixa que a negativa afogue, deixa que nade a contracorrente ata que nada quede dela.
Cun día para ti, para ti e para a túa mente, para tí e para as túas dubidas, as tuas preocupacións, os teus sentimentos, descubrirás que ninguén che aconsella tan ben coma ti mesmo, que ninguén che entende tan ben coma ti mesmo, que ninguén che axuda tanto como ti a ti mesmo.

Respiro o aire fresco e puro, mollo os pés no Río Donas, ese que gardou e afogou miles e millóns de preocupacións miñas, preocupacións que só eu e o Donas coñecemos algún día.







domingo, 4 de marzo de 2012

La emperatriz de los etéreos

Vivir la vida, eso no tiene precio.
Quien no haya pasado nunca frío, no apreciará el calor de una hoguera. Quien nunca haya llorado, no disfrutará de los momentos de risas. Quien no haya pasado hambre, no valorará un plato de estofado caliente. Quien no conozca la muerte, no sentirá amor por la vida


Laura Gallego

sábado, 3 de marzo de 2012

Quero disfrutar de cada momento ata que se esgote

Hai momentos creados, e momentos que xurden. De calquera forma, todos estan dotados de algo especial, porque sabemos dende o principio, que ese momento nunca, nunca, nunca se volverá a repetir. Quizáis por eso, cada momento é único, porque somos conscientes da súa exclusividade. 
E ainda sabendo iso, sabendo que ai un momento para cada cousa, e que ese non se repetirá xamais, ás veces non o aprobeitamos ata o límite, ata o seu esgotamento. As veces deixamolo pasar de forma inconsciente...outras non tanto...
Por iso creo, que deberiamos explotar, ou incluso sobreexplotar cada intre como o que é: algo irrepetible.
Hai cousas que deben decirse, que están feitas para decirse, nun determinado momento, porque senón, ese momento pasa, e non volverá xamáis. As palabras feitas para ese intre desvaneceranse na nevoa, para logo persegirnos sempre.



Gracias, Santiago, por todo o que me destes, o que me das, e o que de ti espero.

Oxe descubrín

Oxe descubrín que os reis magos non existen, derrumbandose toda unha gran ilusión, rota, polo chan, e sendo xa imposible recompoñela. IMPOTENCIA.
Unha ilusión que non me creei eu, senón que foi creada.
Para qué crear ilusións, se sabemos de antemán que algún día se esfumarán como a nevoa, se evaporarán como se evapora unha gota de auga ó sol...?
Oxe descubrín que vivía nunha mentira, nun mundo paralelo, noutra realidade. 
Non me doe descubrilo, doeme que esa realidade fose creada, para logo ser destruída. Doeme máis que se a crease eu mesma, ainda que non fico libre de culpa.